ห้องว่างไม่สร้างรายได้ ครีเอเตอร์สเตย์กับต้นทุนของห้องที่ขายไม่ออก

ตัวเลขที่สำคัญไม่ใช่ราคาห้อง

ลองคิดว่าหนึ่งคืนที่ขายไม่ออกมีต้นทุนจริงเท่าไรถ้าจะยกให้ สำหรับที่พักบูทีคส่วนใหญ่มันเป็นเศษเสี้ยวของราคาที่ประกาศไว้ นั่นคือราคาจริงของคอลแล็บครั้งนั้น และเป็นตัวเลขที่ควรเอาไปชั่งกับคอนเทนต์ที่ได้

ลองคิดแบบเดียวกันกับคืนวันศุกร์ในไฮซีซัน คำตอบจะต่างออกไป และนั่นแหละคือประเด็น ครีเอเตอร์สเตย์คือการใช้ห้องที่ยังไงก็ขายไม่ออก ไม่ใช่การลดราคาห้องที่ขายได้อยู่แล้ว

แขกมาใช้ห้อง ครีเอเตอร์มาบันทึกห้อง

แขกที่จ่ายเงินมาถึง ใช้เวลาอย่างมีความสุข แล้วกลับ สิ่งที่คุณได้คือรายได้ และนั่นคือข้อตกลง ครีเอเตอร์มาที่ห้องเดียวกันแล้วทิ้งบางอย่างไว้ให้คุณใช้ได้ทั้งปี แสงเช้าบนระเบียง ทางเดินลงไปที่สระ อาหารเช้าอย่างที่มันมาจริง ๆ

นั่นคือผลตอบแทนคนละแบบ และควรวางแผนอย่างตั้งใจ ที่พักที่ได้ประโยชน์มากที่สุดคือที่ที่รู้ว่าตัวเองยังขาดภาพไหนก่อนจะรับจอง

ฟอร์แมตที่เหมาะกับที่พัก

ไม่ใช่ทุกคอลแล็บจะเหมาะกับการเข้าพัก สามแบบนี้ทำงานแทนที่เหลือได้เกือบหมด

• ทัวร์ห้องหรือทัวร์วิลล่า ชิ้นงานที่มีประโยชน์ที่สุดที่ที่พักหนึ่งแห่งจะมีได้ และเป็นชิ้นที่เว็บไซต์ส่วนใหญ่ยังขาด
• ลำดับเช้า ตื่นนอน วิว อาหารเช้า มันขายการเข้าพัก ไม่ใช่ขายตัวอาคาร
• รีวิว Google Maps พร้อมรูปถ่ายจริง ซึ่งทำงานต่อไปอีกนานหลังจากสตอรี่หายไปแล้ว

ปกป้องคืนที่ขายได้จริง

ความกังวลของผู้บริหารทุกคนเหมือนกันหมด คือกลัวว่าคอลแล็บจะไปกินห้องที่ขายได้ คำตอบคือตัดสินใจล่วงหน้าว่าคืนไหนเปิดให้ แล้วยึดตามนั้น กลางสัปดาห์ โลว์ซีซัน และห้องประเภทที่ขายออกช้าที่สุด

Claris ให้คุณตั้งค่านี้เองแทนที่จะต้องต่อรองใหม่ทุกครั้ง คำขอสำหรับคืนวันเสาร์ในเดือนสิงหาคมจึงไม่เคยกลายเป็นบทสนทนาที่คุณต้องรับมือ

ที่ไหนที่เรื่องนี้ได้ผลที่สุด

ภูเก็ตมีเหตุผลชัดที่สุด เพราะฤดูกาลแยกกันเด็ดขาดและจำนวนวิลล่ามีมากพอจนการถูกมองเห็นคือเกมทั้งหมด กรุงเทพฯ ต่างออกไป ปัญหาอัตราเข้าพักอยู่ที่วันหยุดสุดสัปดาห์มากกว่ากลางสัปดาห์ เพราะเมืองโล่งลงเมื่อนักเดินทางเพื่อธุรกิจกลับบ้าน และคอนเทนต์ที่ช่วยได้พูดถึงย่านรอบ ๆ พอ ๆ กับพูดถึงห้อง

Claris เปิดที่บาหลี จาการ์ตา และดูไบด้วย ดูไบอยู่คนละแบบ ฤดูเงียบคือหน้าร้อน มาตรฐานภาพที่ผู้มาเยือนคาดหวังสูงกว่า และที่พักหนึ่งแห่งกำลังแข่งกับอาคารที่มีทีมผลิตของตัวเอง